َمیسوزم از شرار جگر وای مادرم                برمیکشم زسینه شرر وای مادرم

درد از وجود خسته من پا نمیکشد          شعله گرفته پای به سر وای مادرم

هر شب کشم چه آهی و دیگر نباشدم       در ناله های خسته اثر وای مادرم

بنشین کنار بسترم امید قلب من                 ای روشنای دیده تر   وای مادرم

آن شب که ریخت خصم ستمکار بر سرم      فریاد میزدم زجگر     وای مادرم

در بین کوچه اشک امانم بریده بود              با یاذ آن خمیده کمر    وای مادرم

در یاد غربت در آتش گرفته ام               اشکم به دیده تا به سحر  وای مادرم

امشب زاشک غسل زیارت نموده ام            عازم شدم برای سفر  وای مادرم

سبک :ای بهار دلنشین ...

داده ام از کف همه دارو ندارم را خدا                پیش چشم باغبان غنچه شد از لاله جدا

"اومرا میخواند و من آن روز دستم بسته بود"     دیدم آنجا پشت در پهلوی او شکسته بود

ای بود و هستم فاطمه       دل بر توبستم فاطمه       من کوه صبرم فاطمه         درخود شکستم فاطمه

بود ونبودم فاطمه              یاس کبودم فاطمه           بعد از تو دیگر می شود      خسته وجودم فاطمه

لاله باغ مرا باضرب سیلی چیده اند                   چیده اند گل را و بر اشک غمم خندیده اند

شب رسید و آه من را چاه نخلستان شنید              خون دل کردم روان از دیده و اشکم چکید

مظلومه زهرا فاطمه          گشتم چه تنها فاطمه           بنگر کنار پیکرت         افتادم از پا فاطمه

زانو بگیرم فاطمه              از دنیا سیرم فاطمه           دیگر دعا کن فاطمه       من هم بمیرم فاطمه

چشم مجروح تو مثل بخت من رفته بخواب            شمع عمرت وای من سوسو زنان گردیده آب

ماه من از چه نمی تابی و رفتی در حجاب              چادرت را پس بزن بر حیدرخسته بتاب

بنگر یتیمان فاطمه           گریان و نالان فاطمه      بنگر به زینب می شود        گیسو پریشان فاطمه

بنگر حسن در تاب و تب   بنگر حسین تشنه لب       بنگر به طفلان حزین         امن یجیب نیمه شب     

سبک : عمه سادات بیقراره

مادر سادات غصه داره                     از غم حیدر بیقراره                   توبستر غم ناله داره

می ریزه اشگاش دونه دونه                 روی کبودی های گونه               دست دعا داره شبونه

                                                                                                       مادر سادات ...

چادر خاکی به سرش بود                  یه دست اون به کمرش بود            شاهد کوچه پسرش بود

راه میره با دردهای پهلو                  روی زمین با سر زانو                  چراغ عمرش زده سوسو

                                                                                                         مادر سادات ...

قلم گرفت از نوک مسمار                 نوشته با خون روی دیوار             فدایی حیدر کرار

چادر خاکی پرچمش بود                  سلاحش اشک نم نمش بود             گواه اون عمر کمش بود

                                                                                                          مادر سادات ...

گويا كسي در شهر با تو آشنا نيست                                                                                              از آشنايي رد پايي هم به جا نيست                                   

در گوش چاه شهر خاموشان صدايي

جز ناله هاي مرد تنهايي صدا نيست

اينجا سلام شاه مردان بي جواب است

اينجا اثر از مردي و مهرو وفا نيست

بهر تسلاي      دل        ام ابيها

آيا مگر جز شعله سوزان سزا نيست  ؟

ناموس دهر و زهر قهرو تازيانه

اينجا كه حتي ذره اي حجب و حيا نيست

آن تربت گمگشته در كنج دل ماست

راهي به اين خلوت به غير آشنا نيست

همچون در خانه دلم در شعله سوزد

جانسوزتر از اين حكايت ماجرا نيست

بر سينه ام نقش است تا صبح قيامت

از كهنه زخمي كه به داغش انتها نيست ...

اشک غم تو چشمامون             قطره قطره شد هامون           از غم تو مادر

ناله ی  دل خسته                        قلب شیعه بشکسته                 از غم تو مادر

کاشکی میشد بیام بقیع           حرم برات بپا کنم

بیام با این سینه زنا               کوچه رو کربلا کنم

                                                                 امان امان امان امان ای دل

بر لب علی آهه                عمر تو چه کوتاهه                     من برات بمیرم

شاهد غمش ماهه               هم صدای اون چاهه                   من برات بمیرم

فداش بشم نمیتونه              دستاشو بالا بگیره

خاطره ی پشت در            خونه زیادم نمیره

                                                          امان ...

وای از اون در و دیوار          وای از آتیش و مسمار           من برات بمیرم

وای از اون رخ نیلی             روی برگ گل سیلی               من برات بمیرم

دست کی مونده رو گونه ات         ای یاس نیلوفری ام

علی رو تنها نذاری                     ای یاور بستری ام  

                                                                    امان ...

سبک : خدا رو شکر محرمتو دیدم دوباره آقاجون ...

خدارو شکر یه بار دیگه      پیرهن سیا کردی تنم

اجازه دادی که بیام             برا تو سینه بزنم

نمردم و تو هییت نو           روضه مادر می خونم

روضه غمهای دل و          غربت حیدر می خونم

گریه برای ،   غم تو ، دلیل بودنمه

اسم قشنگت ، شب و روز ، همیشه رو لبمه         وا...ی ...یا زهرا

بذار بیام کوچه های       مدینه غوغایی کنم

بیام با اون کفترای         بقیع نجوایی کنم

ستاره های آسمون        شاهد نجوای منن

وقتی که دل غصه داره     داد می زنم امام حسن

گریه برای ، غم تو ،  برات آتیشمه

محبت تو ، از اول ،  توی اصل و ریشمه          وا...ی....غریب آقام

یه روز میام تو مدینه      گمشدم پیدا کنم

با مهدی زهرا میام         حرم برات بپا کنم

قربون اون داغ دلت      توکوچه کربلات بوده

یه مادر خسته توی        کوچه جلو چشات بوده

تو کوچه غم ، توبودی ،  عصای یاس کبود 

شکر خدا که ، اون لحظه ، بابا تو کوچه نبود    وا...ی ...غریب آقام                 

سبک :بیاید عزیزای مادر ...

دل مدینه شکسته      زداغ بانوی خسته           امان زدرد علی

گرفته بغض غریبی   گلوی آسمونا رو            ز آه سرد علی

             مث بارون بهاری          چشای حیدر می باره

             بعد فاطمه به خدا            علی کسی رو نداره

بمون تا همیشه          پشت و پناهم باش 

سرشک غم تو چشای       علی نشسته برای       صبوری فردا

امان از اون درو دیوار     امان زآتیش مسمار      زجور نامردا

          صورت فاطمه دیگه           رنگین کمون علیه

          قد خمیدش به خدا               قاتل جون علیه

حدیث درد و فراقش          روایت غم و داغش        تو سینه مولاست

زپا فتاده ترینه                 غریب ترین مدینه           علی بی زهراست

         شمع شب تارم چرا               اینجوری آبم میکنی

         حرف جدایی که میاد             خونه خرابم میکنی

بمون تا همیشه ....

فاطمه مظهرجود است ، خدا مي داند

باني كل وجود است  ، خدا مي داند

سر يخفاي صدور است به ولله قسم

مظهر غيب و شهود است  ، خدا مي داند

كاشف  الكرب علي بود بهشتي رويش

از چه آن روي كبود است ؟خدا مي داند

به سرايي كه بود قبله آمال همه

يا علي رمز ورود است ،‌ خدا مي داند

خانه اي را كه سماوات بود خاك درش

از چه پر آتش و دود است ؟ خدا مي داند

زانوي غم به بغل كرده و حيدر ميگفت :

رفتن از خانه چه زود است ، خدا مي داند

ناكسان ياس بهشتي مرا چشم ردند

ديده هاشان چه حسود است ، خدا مي داند

به لگد شاخه طوباي نبي بشكستند

جرم  صديقه چه بوده است ؟ خدا مي داند

پشت در گرم  قيام است به سجاده خون

 بين كوچه به قعود است ، خدا مي داند

ناله ات پشت در خانه ز اطفال حزين

طاقت از كف بربوده است ، خدا مي داند

گلشن آل نبي در وسط شعله چرا ؟

كينه قوم عنود است ،‌خدا مي داند

پشته ابر و خروش از پي و باران بهار

اشك الله ودود است ، خدا مي داند

گر چه "محمود " بود عاصي و بيچاره و زار

شاعر فاطمه بوده است ، خدا مي داند 

دوباره آسمان چشمهایم                      کمی تا قسمتی ابریست امشب!

ابر غم خيمه به دلها زده است

آسمان دل من  بارانيست

ساحل چشم هميشه تر من

موج خون ميزند و طوفانيست

هركجا ديده تماشا دارد

سنگلاخ است و كويرو برهوت

شهري از مردم نامردترين

مردماني زديار ناسوت

همه چون كور كه بيراهه روند

مردماني زجهالت سرشار

قلب هايي همه از سنگ سياه

قلبها نقش دلي بر ديوار

صبحشان همچو شب تيره سياه

شبشان سايه يك كابوس است

از سعادت خبري نيست كه نيست

كوكب بخت همه منحوس است

بدتر از قوم بني اسراييل

همه از جام شقاوت سرمست

همگي پشت به هارون گشتند

بعد موسي همه گوساله پرست

غزال من ره صحرا گرفتی ؟       همای من کجا مآوا گرفتی ؟

تو بایدروی چشمم مینشستی   چرا بر شانه من جا گرفتی ؟

به دوش خسته غم يار گلعذار كشم

سرشك بر رخ و آه از دل فكار كشم

به گوش چاه چنان ناله هاي زار كشم

زبعد فاطمه شادي خود به دار كشم

”غم زمانه خورم يا فراق يار كشم

به طاقتي كه ندارم كدام بار كشم "

گشود بال و شكست از فراق بال و پرم

خزان گرفت زداغش تمام برگ و برم

به جاي اشك كنم خون روان ز چشم ترم

هنوز صحنه كوچه نرفته از نظرم

"نه دست صبر كه در آستين عقل برم

نه پای عقل که از دامن قرار کشم "

دگر به تركش اين روزگار دردي نيست

به سينه من دلخسته آه سردي نيست

به جز غبار تو بر چهره گردي نيست

صفا دگر به سرايي كه ترك كردي نيست

"زدوستان به جفا سير گشته مردي نيست

جفاي دوست و دشمن چه مردوار كشم "

كسي كه تيره كند درد روزگارش را

كسي كه غصه نسازد رها كنارش را

خدا كند كه نبيند فراق يارش را

ميان شعله نبيند بنفشه زارش را

مني كه ديده ام آنروز احتضارش را

چگونه بار صبوری به قلب زار کشم